Εκεί που είσαι ήμουνα…

Ενώ μοιραία η εγχώρια επικαιρότητα χορεύει στους ρυθμούς της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, τα ταμπούρλα της Ευρώπης χτυπούν Γαλλικά και μνημονιακά.

Την Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου, ακριβώς την επομένη της συνέντευξης τύπου του πρωθυπουργού στην συμπρωτεύουσα, στην γαλλική βουλή θα πραγματοποιείται ψηφοφορία για την πτώση ή όχι της κυβέρνησης. Προφανώς και μια τρικυμία αλά γαλλικά θα επηρεάσει την ελληνική οικονομία και θα καταστήσει υλοποιήσιμα ή όχι τα εξαγγελθέντα στα του οίκου μας.

Αξίζει όμως μια πιο προσεχτική ματιά στην εικόνα μιας χώρας που συνοδεύεται από αλλοτινές αυτοκρατορικές εικόνες που καμία σχέση όμως δεν έχουν με το σήμερα. Η τωρινή Γαλλία είναι υπερχρεωμένη (114,1% επί του ΑΕΠ) και με έλλειμα στο 5,4, που με απλά λόγια σημαίνει ότι ο αναγκαίος δανεισμός της είναι πανάκριβος. Σύμφωνα με τους πλέον έγκυρους υπολογισμούς, οι Γάλλοι χρειάζονται περί τα τετρακόσια δισεκατομμύρια τον επόμενο χρόνο.

Αν κανείς την συγκρίνει με την υπερχρεωμένη Ελλάδα (152,5%), τότε θα έβλεπε ότι η Γαλλία  θα δανειζόταν ακριβότερα, αφού το επιτόκιο για το 10ετές γαλλικό ομόλογο ανέβηκε στο 3,52%,  ξεπερνώντας το ελληνικό που ήταν στο 3,42%. Όλα παραπέμπουν σε καταστάσεις ΔΝΤ και μνημονίων.

Βεβαίως άκρως προβληματική είναι και η πολιτική της εικόνα και είναι να απορεί κανείς πως ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν όντας σε αυτό το οικονομικοπολιτικό χάλι, πρωτοστατεί στην αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων στην Ουκρανία παρατείνοντας μοιραία την πολεμική εμπλοκή και επιδεινώνοντας την οικονομία.

Αν στηρίζεται σε κάποιου τύπου «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» καλό θα ήταν να θυμάται την στάση τόσο των ίδιων των Γάλλων όσο των Γερμανών και των πρωτοπαλίκαρων τους, των Ολλανδών, απέναντι στην Ελλάδα. Ίσως κάποιος πρέπει να τους θυμίσει τον πρόεδρο Σαρκοζί  να έχει ανέβει πάνω σε ένα τραπέζι να ουρλιάζει βρίζοντας τον τότε πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου.

Μια απλή σύγκριση των μεγεθών οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Γαλλία χρειάζεται ένα πακέτο βοήθειας διπλάσιο αυτών που χρειάστηκε η Ελλάδα, και μάλιστα χωρίς να έχει ξεπεράσει τα προβλήματα της και να είναι ακόμα πρωταθλήτρια στην υπερχρέωση.

Τόσο η πείρα, όσο και η πραγματικότητα, οδηγεί σε μια ευθεία παραπομπή στο ελληνικό δράμα. Για τους Γάλλους, και αν τελικά καταφύγουν στις ίδιες συνταγές, θα ισχύσει το: «Εκεί που είσαι ήμουνα κι εδώ που είμαι θα έρθεις»